บ ล็ อ ก ข อ ง ค น ป่ ว ย จิ ต ขั้ น เ ท พ*

 

ณ. ทางสายกลาง

บนทางเดินให้เราเดินเคียง
จะมีเพียงเสียงผมกับเธอ
เหมือนผมจะตาบอดสี
มองกี่ทีโลกนี้มีแต่ชมพู

เราจับมือกันเดินไปข้างหน้า
ผมชอบเวลาเธอหัวเราะ
ผมชอบเวลาเธอร้องไห้
ผมชอบทุกอย่างที่เป็นตัวเธอ

สองข้างทางดูมืดมิด ดูเหน็บหนาว และโหดร้าย
ผมไม่เกรงใคร ผมจะปกป้องเธอ
ผมไม่รู้เรารักกันมากเพียงใด
ผมไม่รู้ว่าเธอรักผมไหม
ผมไม่รู้ว่าเธออาจจะไม่มีใคร
ผมไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะเช้า
ผมไม่รู้อะไรเลย...

สิ่งใดก็ไม่สำคัญอีกแล้ว
ผมไม่ได้ทำงาน
ผมไม่ได้หิว
ผมไม่ได้อาบน้ำ
ผมไม่ได้เข้านอน
ผมเดิน เดินกับเธอบนเส้นทาง...

ผมไม่รู้ว่าเธอทำงานหรือเปล่า?
ผมไม่รู้ว่าเธอหิวหรือเปล่า?
ผมไม่รู้ว่าเธออาบน้ำหรือเปล่า?
ผมไม่รู้ว่าเธอง่วงหรือเปล่า?
ผมรู้แต่เพียงว่า ผมเดินกับเธอบนเส้นทาง...

เหมือนกอหนามข้างทางจะเป็นดอกไม้
เหมือนค้างคาวดูดเลือดจะเป็นนก
เหมือนกงจักรจะเป็นดอกบัวบาน
เหมือนทุกคืนวานจะเป็นแค่ฝันไป
เหมือนทุกข์ใจจะไม่เกิดกับผม...

ผมไม่ทุกข์ ผมไม่บ่น ผมไม่เหนื่อย ผมไม่เมื่อยตุ้ม
ผมจะเดินกับเธอบนเส้นทาง...

เธอทำอะไรหรือตอนนี้
เธอเดินกับผม
เธอชื่นชมดอกไม้แสนสวย
เธอไม่เคยพูดเรื่องเธอกับผม
เธอไม่บอกผมว่ารักหรือเปล่า?

เราไม่มองไปข้างหน้า
เราไม่มองไปข้างๆ
เราไม่มองไปข้างหลัง

ปล่อยให้อนาคตลอยมาหาตัวโดยไม่ทำอะไร
ปล่อยให้อดีตทับถมจมกองอยู่หลังก้น
ปล่อยตัวปล่อยใจ ไปตอนนี้
สิ่งที่ผมชอบ ที่ผมทำ
หยุดลงไป.... พร้อมกับเธอเข้ามา....

มากไปไหม? ถ้าเราไม่เป็นตัวเอง...*

สิ่งใหม่ๆเดินเข้ามาอย่างไม่รู้ตัว
โผล่มาจากใต้ดิน หรือจ๊ะเอ๋กันกลางอากาศ
แต่ถึงอย่างไร
สิ่งใหม่ๆเหล่านี้ ผมสังเกต...
ว่าเธอนั้นชอบมัน
เธอวิ่งจับคว้ามันอย่างร่าเริง
แน่นอน เธอปล่อยมือผม
เธอไม่สนใจว่าผมจะเป็นอย่างไรบนเส้นทาง
เพราะเธอจะคว้ามัน...

จากทางสายกลางเป็นทางสายใหม่
บนเส้นทางสายไหมมีคนขายของ
เส้นทางทั้งสอง ที่ณ. ตอนนี้มันขนานกัน
เธอเดินบนเส้นทางสายใหม่
ผมเดินบนเส้นทางสายไหม

เธอเจอสิ่งใหม่บนเส้นทาง
ผมเจออดีตบนเส้นทาง
อดีตที่ตามก้นผมมาติดๆ
อดีตที่ผมเคยมีเธอ
อดีตที่สีชมพู
มันเริ่มคุกคามแก้มก้น ลามมาถึงก้นบึ้งแห่งใจ

จะทำอย่างไร ตอนนี้ไม่มีเธอ
ขาเริ่มอ่อนล้า ใจเริ่มอ่อนแรง
ผมล้มอย่างไม่อาย
ข้างๆกายไม่มีเธอ

แม่น้ำทุกสายในใต้หล้า
พร้อมกันมาที่ตรงบ่อ
บ่อเริ่มแตกไม่รีรอ
บ.บ่อแห่งน้ำตา

เหมือนน้ำจะท่วมโลก
เหมือนน้ำท่วมทุ่ง ผักบุ้งไฟแดง
เหมือนใจแดงๆของผมจะขาด
เปียกปอนอาบน้ำตา
ชำระความทรงจำเทาๆ
ด้วยใจหม่นๆ

นานเวลานาน นาน นาน
นานไหม? นาน นอหนูสระอานอหนู
นาน...สองนาน...สามนาน . . . อินฟินิตี้

รวบรวมหัวใจที่ไม่มีแรง
หอบหวงแหนน้ำตาเต็มโลก
โอบล้อมความเศร้า เดินหน้าอย่างเพลีย

บนทางสายไหม...

ปาวๆ ประกาศบนทางสายไหม
เร่ขายสิ่งใดที่ไม่ใช่ผักปลา
มีใครบ้างมั้ย จะซื้อ น้ำตา ผม
ผมจมทุกข์มานาน อย่างแสนทุกข์ทน
ไม่ได้เป็นคนจน แต่อยากขายน้ำตา
ผมมาเร่ขาย ใครอยากลองซื้อ
เชิญมาหารือ มาซื้อของผม

ตะวันแดดคล้อย
ผมคอยคนซื้อ
ทุกคนทำเมิน
มองผมแปลกไป

และแล้วมีสาว
พร่างพราวทุกสิ่ง
เธอมีความจริง
มาเล่ากันฟัง

ว่าเธอนั้นสุข
ไม่เคยทุกข์ใจ
คืนวันสงสัยว่าสิ่งใดคือ ทุกข์

เธอกล่าวยิ้มร่าสีหน้าสดใส
อยากได้ด้วยใจ เท่าไหร่กล่าวมา

ผมบอกอย่างไม่แคลงใจ
เอาไปไม่ต้องเกรง
หมดนี้ผมให้เอง
ไม่ขอค่าตอบแทนแต่อย่างใด

เกิดผลอย่างไรไม่รับรอง
ผมรีบให้ของแล้วเดินจากไป

สาวน้อยอยากลองใจ
ทำอย่างไรถึงมีน้ำตา
ของจากชายเร่ขายนี้
เอามาทำให้ใจบั่นทอน

ไม่นานช้า เริ่มมีทุกข์
สีหน้าเคยสุขเริ่มเปลี่ยนเศร้า
เป็นความเหงาอย่างนี้หรือ?

ทนไม่ไหว มีน้ำตา
เอ่อมาจนเต็มบ่อ
ไม่นานไม่ช้าไม่รีรอ
น้ำตาหนอท่วมโลกอีกครั้งนึง

วันนี้รู้แล้วว่าเป็นอย่างไร
ต้องทุกข์ใจเพียงนี้เชียวหรือ

ถึงว่าชายนั้นรีบมอบให้
ความทุข์ใจอย่างฟรีๆ

ไม่ว่าความทุกข์ใจมาจากไหน
จากที่ใดในใต้หล้า
จากเรื่องราวที่ผ่านมา
หรือจากปัจจุบันอันโหดร้าย

ไม่ว่าสิ่งนั้นเพราะความรัก
หรือเพราะความจริงรับไม่ทัน
หรือความเจ็บปวดทรมาน

สิ่งนั้นไม่มีใครต้องการ
มีแล้ว ถือเป็นบทเรียน
ได้เรียนรู้ก็จำโดยไม่จด
อยากหลุดจากบ่วงแห่งเศร้านี้

สาวน้อยผู้เสนดี
หอบน้ำตานี้ เร่ขายบนเส้นทาง...

 

 

 

 

 

 

 

.

.

.

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

รายต่อไปเป็นใครกัน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

บางครั้งน้ำตาก็ทำให้รู้สึกดี

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ปล.สำหรับคนป่วยจิต

 

 

edit @ 1 May 2008 11:06:16 by Niightmarez

edit @ 1 May 2008 11:20:07 by Niightmarez