Niightmarez -----> บ้า* เล่าเรื่อง

เด็กชายผมเขียวหัวฟูผู้รักโลก
กับมิตรติดมือหุ่นยนต์กระป๋อง
หิ้วท้องกิ่วๆเดินตามทาง
รองเท้าแตะบางๆหูหนีบ

อีกมือล่วงกระเป๋า
เศษสตางค์จากวันวาน
วันนี้ พรุ่งนี้ ของเมื่อวาน
จะเอาอะไรใส่พุงดี

บวกเลขเก้ๆกังๆ
นิ้วมือไม่พอ ขอยืมนิ้วหุ่นยนต์
เหรียญเงินๆสองเหรียญ
เหรียญทองๆหนึ่งเหรียญ
ครบยี่สิบบาทดิบดี

เที่ยงบ่ายร้านขายข้าว
หรือร้านลูกกวาดหลากสี
เที่ยงนี้จะกินอะไรดี
กับเงินนี้ยี่สิบบาท

สะดุดตาข้าวหมกไก่
ไก่เนื้อนุ่มบวกข้าวสีเหลือง
รีบสั่งรออะไร สั่งไวๆรีบกลับรัง

ตรงทันทีที่คนขาย
พอหรือปล่าวยี่สิบบาทกับหนึ่งที่
คนขายตอบว่าพอดี กินที่นี่หรือใส่โฟม

ยังไม่ทันอ้าปากตอบกลับ
แลเห็นน้องไก่บนเขียงทำน้ำตาไหล
ช้าก่อนพ่อหนุ่มผู้มีไฟ
ฉันนั่นน่าสงสารกว่าใคร
จากฟาร์มหลังใหญ่มาอยู่เขียง

เด็กชายงงงุนงัน เหตุใดไก่นั่นพูดได้?

เหมือนโลกหยุดทั้งใบ
หยุดเวลาไว้ กับบทสนทนา?

อ่าวเฮ้ย จะเอายังไง
หิ้วท้องไส้ป่วนปั่น

ไก่อ้อนวอนสุดฤทธิ์

' ฉันนั้นไม่อร่อย หมกตัวในดงไพร
แถมข้าวเหลืองอี๋น่าเอียน

แถมเจ้าจะห่อกลับ ยากเข็นนักตัวอัดในกล่อง
พูดไปน่าน้ำตานอง
ใส่โฟมขาวๆทำให้โลกร้อนตัว'

ไหนเริ่มต้นผู้เขียนบอกเด็กชายรักโลก
ไหงกลับกลายเอาใส่กล่อง
ไม่ใส่ใจเรื่องน้อยๆ
ทำให้โลกน้อยต้องร้อนตัว

ผู้เขียนมาคิดเออจริงวะ - -
เด็กชายมาคิดอีกที เออจริงวะด้วย

งั้นคนที่ขายอย่าช้าคอย

จัดข้าวหมกไก่ตัวนี้มาจานนึง!!

จบดื้อๆยังงี้เลยเน้อ 555
ปล.1 มาปัดฝุ่นบล๊อคนิดนึง
ปล.2 แด่เรื่องเล็กๆน้อยๆ
ปล.3 แด่...เพื่อนเอิร์ธขายข้าวช่วงปิดเทอมที่บางกอก
ปล.4 ขอบคุณเพื่อนเอิร์ธสำหรับหมูกระเทียม หิ๊วหิวว
ปล.5 ขอโทษนะน้องไก่ ฉันหิว! แต่ฉันจะกินที่ร้านฉันไม่ห่อใส่โฟมเว้ย

สุดท้ายอีกที แด่...โลกที่ร้อนนัก ฉันรักโลกก+!